ساز خاموش

کی شبی مست بیایی که من بی سر و پا                      تا سحرگه بزنم بوسه سراپای تو را

نور باران شده از دوش مرا خانه ی دل                            ای بنازم نگه نرگس شهلای تو را

ما کسی را که نبینیم پرستش نکنیم                              بارها دیده دلم روی دلارای تو را

نه شگفت است برآرم سر و از سر گیرم                          صبح محشر غم عشق تو و غوغای تو را

تو امیدی،تو نویدی،تو بهشتی،تو بهار                              به چه تشبیه کنم چهره ی زیبای تو را؟

من و اشک و غم و درد انجمنی ساخته ایم                     به که تفویض کنم بزم مهیّای تو را

مَنعَم از باده کنی لیک ندانی غم هجر                            ما نداریم دل سنگ شکیبای تو را